صادق رحمانی را بیست سال است که می شناسم از دوران طلبگی در قم و دوستی اش با محمد رضا ترکی و عبدالرضا رضایی نیا تا امروز که همکار مرتضی امیری و سعید یوسف نیاست در رادیوی فرهنگ ایران و تا فرداهای آفتابی دیگر. نثر صادق نیز به زیبایی شعر اوست. من دوست چیزهای فراموش شده ام عنوان یکی از یادداشت های اوست در حاشیه کتاب انار و بادگیرش.

من دوست چيزهاي فراموش شده‌ام

همزبان! من فقط خواستم با اين ترانه‌ها صورت درست دوست داشتن را در دفتر كوچكم بگنجانم؛ حالا تو بگو شعر يا درد دل، نوستالژي يا چيزي شبيه شوق كه هر دو يك روي سكه زندگي هستند.

تنها محض خاطر تو كه خواهان ايستادني

كه دوستار شب‌هاي پر ستاره‌اي

تنها محض خاطر ديروز گريختة تو

كه جز حكايت آيينه‌گي خاطرات اين ترانه‌ها نيست.

من رد پاي كودكيم را گم نكرده‌ام. من هنوز كودكيم را در آفتاب تشنة شهرم جا گذاشته‌ام. من هنوز همان كودك سياه‌سوخته‌اي هستم كه زير چتر نخل، خستگي پاهايم را مرهمي مي‌نهادم. همانم؛ همان كه از پله‌هاي خستة پشت‌بام بالا مي‌رفت؛ شباهنگام تا بر پلاسي از سادگي و كاهگل غرق در رؤياي شب‌پره‌ها باشد.

و چقدر زمستانِ باران را دوست داشتم و چقدر من در زير باران لج كرده بودم تا مرا دوست بدارد و سهم من از هميشة باران، پيراهن خيس تنهايي‌ام بود كه از خاطرة شبنم و علف پُرم مي‌كرد.

و چقدر تابستانِ «تش باد» خوب بود وقتي تن در زلال بركه‌هاي بي‌سقف يله مي‌كردي و مي‌شد كه در آن گرماي بي‌ترحم تيردادماه چقدر موج‌هاي «آجي پنگيِ» را با هم قسمت كنيم.

چقدر هيزم را دوست داشتم، هيزم را، هيزم كه آتش را برايم رنگ مي‌كرد؛ آبي، نارنجي، سرخ و ارغواني.

هيزم را دوست داشتم كه شاعرانه مي‌سوخت و مرا به ياد «گالان اوجا» مي‌انداخت و دود را در فضاي «زمستانخانه» سياه و دودگرفته پدر به رقص وامي‌داشت. هي هي! امروز در حسرت هيزم‌هاي خشكي كه «خدارحم» از كوه‌هاي ديرادير مي‌آورد. آتش مي‌گيرم. اي گل ارغواني من!

حالا اين درست كه مردم به جاي من

 لبخند مي‌زنند و نيمي از قلب‌هايمان سنگي است.

اين درست كه ديگر هيچ «كولي»اي از آن جا عبور نمي‌كند.

اين درست كه آسمانِ پسين هنوز هم پر از كبوتر و آيينه است.

اين درست كه من در اين سوي خانه كبوتر و انار و بادگيرم

امّا اين‌ها دليل نمي‌شود كه من...

دوست من! صبوري كن. صبوري كن.

اين درست كه من نام اين همه شقايقي را كه در اين چند ساله روييده‌اند، نمي‌دانم و به قول سهراب؛ چيزهايي هست كه نمي‌دانم. مثلاً سبزه‌اي را بكنم خواهم مُرد.

امّا اين‌ها هيچ دليل نمي‌شود كه من نام همة

 خانه‌هاي قديمي را از ياد برده باشم.

نه! من نام همه بادگيرها را مي‌دانم.

من ردّ پاي همه گيوه‌پوشاني كه بر ديوار قبرستانِ روبه روي «پاساژ» تكيه مي‌دادند را خوب مي‌شناسم. و حالا هم خوب مي‌دانم كه پيرمرداني هم هستند كه در كنار مسجد حوض، پشت به آفتاب مي‌نشينند.

نه! من هنوز طعم گس «خَلالِه» را در دهان خاطراتم از ياد نشُسته‌ام.

باور نمي‌كني!

پس بگذار همين حالا بگويم: آي كجاييد كوچه‌هاي تنگ و تاريك شب‌هاي «كُلابكَه».

كجاييد هي دشت‌هاي فراخ «دارتيپا»

كجاييد هي گودال‌هاي كوچك «مايه بازي»!

كجاييد بادگيرهاي فروريخته با چهار دريچة هماره گشوده.

هي انارهاي كال صحراي حاج ماشاءاللهي كه هنوز مثل بغضي پيچيده در هم، ذهنم را مچاله مي‌كنيد.

كجاييد روزهاي سبز «اوسل بازي». روزهاي گرم نخلستان و خارك‌هاي طلايي.

كجاييد كتاب‌هاي خطيِ خمير شده در ذهن سرد سرداب‌ها. عطر اذان مرتضي كجايي.

اي همسايه‌هاي قديمي.

هي هي! كجاييد اي هي‌هيِ بزهاي «فيلاد».

صمصام، خليل، احمد، محمد، بن رجب، ابرام، جواد، عبدل، رئيس، مهدي

كسي دارد اين جا در خاطراتش ذوب مي‌شود.

نه، من شما را فراموش نكرده‌ام.

من دوستِ چيزهاي فراموش شده‌ام.

يادِ من باشد از برادرم، علي‌نقي رحماني كه اوّلين

ترنّم‌هاي مثنوي بلندِ دادا ملاكِ بر زبان من جاري كرد، سپاس گويم.

يادِ من باشد كه بگويم مضمون دوبيتي‌هاي 2 و 3 از دوست شاعرم علي‌رضا قزوه است و نيز دوبيتي 18 از شاعر بندر و دريا؛ علي هوشمند.

ياد من باشد از همياري ارجمندم حمزه مهرابي به خاطر وسواس در ارائه رسم‌الخط گويش گراشي، تشكر كنم.

ياد من باشد كه از اين دورها به دانشمند و زبان‌شناس ژاپني «كوجي كاميوكا» كه به گويش لارستاني عشق مي‌ورزد، خسته نباشيد بگويم و نيز به محمدباقر وثوقي كه او نيز دوست چيزهاي فراموش شده است.

ياد من باشد كاري نكنم كه به قانون زمين بر بخورد

ياد من باشد فردا لب جوي، حوله‌ام را هم با چوبه بشويم

ياد من باشد تنها هستم.

ماه بالاي سرِ تنهايي است.